Dikt om sjukeløna

Det er lagt eit løp for å få has på sjukeløna. Først var det ei langvarig kampanje for å fortelle at sjukefråværet i Norge er oppsiktsvekkande høgt, og dermed eit samfunnsproblem.

Så får vi perioden med diskusjon om den slappe moralen blant arbeidarklassa, som misbrukar ei god ordning. Når folk har fått stor nok skuldkjensle for fråværet, kjem tiltaka i form av redusert løn under sjukdom, karensdagar etc.

Vi kjenner lusa på gangen. Ikkje eit ord om borgarskapet som nesten uansett vil ha full løn under sjukdom. Ikkje eit ord om det brutale arbeidslivet som støter ut folk som ikkje heng med i svingane.

Men nokon har sett gode ord på det. Asbjørn Elden (I Sangen i verkstedhallen Oktober forlag 1976) er ein av dei:

Om å slutte for tidlig

Selve Direktøren
kom inn på presseriet:
- Jeg hører dere slutter
så altfor tidlig her?

Ser De, arbeidstiden
den må overholdes!
Det har NAF og LO
en klar avtale om!

En av kara svarte:
- Det er aldeles riktig
at alt for mange slutter
så alt for tidlig her.

En femtiåring slutta
for ødelagte lunger,
en førtiåring slutta
for stiv, forkalka rygg.

En trettiåring slutta
for magesår og nerver,
og mange tenker slutte
for akkordjag og stress.

Jo, det er nokså riktig
som Direktøren sier:
Alt for mange slutter
så alt for tidlig her!

Asbjørn Elden